(Jalan Keluar)
Jangan percayakan apa-apa.
Jika sesuatu yang tidak dijangka...
datang ke dalam hidup awak,
jangan percayakan apa-apa, dan fikirkan semula.
Tutup mata awak dan kira sampai 10.
Awak kena cari apa sebenarnya yang berlaku...
sebelum ianya terlambat.
Satu.
Dua.
Tiga.
Tidak guna.
(Jalan Keluar)
460, 470, 480, 490 dan 500 dolar.
Okey,
sempurna.
(Do Kang Soo)
Awak perlukan dua cop, bukan?
Tidak, saya perlukan tiga.
Minggu lepas awak terlepas kerana pergi melawat ayah awak di hospital.
Tapi awak beritahu saya yang...
Tidak mengapa.
Ini.
Belikan jokbal kepada ayah awak.
Tidak mahu?
Lain kali saya akan minta awak buat sesuatu yang mencabar...
dan bukan benda senang lagi.
Ada apa-apa berita daripada Han Seong Gu?
Mereka sudah dapat jejaki dia, jadi awak dengar berita baik nanti.
Baiklah. Saya dapat satu.
(Rundingan Pinjaman, Stok dan Saham)
Awak sentiasa ada luka di merata tempat.
Awak patut sapu krim...
sebelum ia berparut.
Tiada apa yang perlu dibanggakan.
Hidup memang teruk, bukan?
Saya pun rasa begitu.
Saya tidak tahu kenapa saya hidup begini.
Tapi, saya masih terus hidup begini.
Menakjubkan, bukan?
Awak sudah sampai.
- Awak semakin cantik. - Sudah tentu. Aduh, hentikannya.
- Kenapa? Apa masalahnya? - Aduh. Sudahlah.
- Hentikannya. Mari sini. - Apa dia?
(Studio Gambar Woori)
Terima kasih atas kerja keras awak.
(Kedai Barang Terpakai)
Ini.
Saya tambah lagi tiga dolar.
Terima kasih.
Awak ada akaun simpanan untuk anak awak,
jadi ini sahaja yang saya boleh buat.
Lgipun, saya dengar awak ada masalah kesihatan kebelakangan ini.
Oh ya, Encik Jang datang tadi.
Dia suruh saya berikan ini kepada awak.
Tapi dia tidak pasti jika ini adalah alamat yang betul.
Tapi, sekurang-kurangnya awak dapat sesuatu selepas berbulan mencari.
(Lee In Sook, 153 Daeheung-ro, Mapo-gu, Seoul)
Aduh, saya sudah hilang akal. Adakah awak bergurau?
Awak tahu berapa banyak duit saya habiskan untuk ini?
Saya habiskan hampir 10,000 dolar selama 3 tahun.
10,000 dolar?
Dengan duit sebanyak itu,
ini paling terbaik yang awak boleh dapat.
Dalam hal perniagaan,
bukan duit yang penting.
Semuanya bergantung kepada nilai maklumat yang kita dapat.
Tapi kami hanya dapat gambar berusia 30 tahun daripada awak.
Bagaimana kami mahu cari orang hanya menggunakan gambar ini?
Jadi, awak patut beritahu saya dari awal lagi.
Awak tidak ingat apa yang awak pernah cakap pada saya?
Awak cakap, tidak kira apa berlaku, awak akan cari ibu saya.
Kami tidak sangka ini satu-satunya maklumat...
yang kami dapat daripada awak.
Hei!
Jadi, lebih baik saya cari sendiri.
Apa gunanya saya minta bantuan awak?
Betul cakap awak.
Awak agak biadab.
Kami tidak akan berdiam diri...
- kalau awak terus bersikap begini. - Apa awak mahu lakukan?
Apa awak mahu lakukan, si botak?
Tidak guna. Hei, keluar dari sini.
Keluar.
Tidak guna. Bagi balik duit saya!
- Lepaskan saya, si jahat. - Tidak guna.
- Bagi balik duit saya! - Diam, tidak guna.
- Bagi balik! - Diam!
(Pasar Raya One)
Yang ini! Cepatlah!
- Satu geng penipu. - Yang ini.
- Cepatlah.
- Yang ini. Ambil ini. - Pergi.
- Bukan, yang inilah. - Cepatlah.
- Ambil yang ini. - Hei, ke tepi jika sudah selesai.
Aduh.
- Ambil yang itu. - Bagus.
- Awak sangat teruk. - Awak sangat teruk.
Bukankah sepatutnya awak ada di sekolah? Pergilah balik,
Pergi balik!
- Dia sangat pelik. - Lelaki yang pelik.
(Awak mahu merasa bahagia?)
Aduh.
Ayah.
Ayah!
Ke mana dia pergi?
Ayah!
Aduh.
Apa awak buat ini?
Saya cuma...
mahu menghirup udara segar.
Kalau awak pengsan lagi, siapa yang akan menjaga awak?
Awak sudah makan ubat darah tinggi?
Sudah.
Saya tidak apa-apa.
Sebelum ini, saya...
Mari.
Mari kita balik.
Ayah.
Saya belikan jokbal, makanan kegemaran awak.
Apa awak buat ini? Mari kita makan.
Ayah.
Ayah, saya belikan jokbal.
Marilah makan.
Ini. Makan sedikit.
Apa lagi yang awak mahu saya lakukan?
Apa yang awak sudah buat pada saya?
Sejauh mana lagi saya perlu pergi?
Aduh!
Hidup memang teruk, bukan?
Saya pun rasa begitu.
saya tidak tahu kenapa saya hidup begini.
Tapi, saya masih terus hidup begini.
Menakjubkan, bukan?
(Awak mahu merasa bahagia?)
(Apa pandangan awak tentang dunia ini?)
Kebahagiaan adalah...
tindak balas kimia yang berlaku di dalam otak awak.
Sehingga sekarang,
hanya glukos yang boleh dihantar ke dalam otak...
melalui sistem darah awak.
Tapi, berbeza dengan kapsul yang kami hasilkan.
Kami salut kapsul amino asid...
yang mempunyai diameter 0.000033 mm dengan glukos.
Kemudian, kami campurkan dengan protin di dalam arteri serebrum,
supaya ia boleh dihantar ke otak.
Kami akan suntik ubat yang kami hasilkan...
dan hantarkan ia ke dalam otak.
Kemudian...
Apa yang berlaku?
Seperti yang saya cakap, perasaan adalah hasil daripada...
aktiviti otak.
Kami akan gunakan perubatan untuk merangsang otak,
dan menguatkan perasaan kebahagiaan.
Melalui pelbagai tindak balas kimia daripada neurotransmiter,
kami boleh membuat awak percaya yang semua keinginan awak...
sudah menjadi kenyataan.
Jadi, maksudnya...
awak akan memperdaya saya?
Awak tidak perlu risau.
Awak tidak akan rasa ragu-ragu langsung...
di dalam dunia sempurna yang bakal awak tempuhi.
(Awak mahu merasa bahagia?)
Tomografi otak awak...
menunjukkan yang kesesuaian awak dengan ujian itu adalah 96 peratus.
Awak akan jalani ujian itu tanpa apa-apa masalah.
Jadi...
adakah kemungkin untuk saya kembali?
Itu...
Saya tidak pasti jika awak mahu...
tinggalkan dunia yang menggembirakan.
Awak yang kena membuat pilihan.
(Kontrak)
(Tandatangan)
(Hong Ki Chul)
Kami sudah jumpa tidak guna bernama Han Seong Gu itu.
Tiada apa yang saya boleh buat untuk perbaharui kehidupan saya sekarang.
Tiada satu pun yang berlaku mengikut kehendak saya.
Encik Han.
Ibu saya melarikan diri sewaktu saya masih bayi,
dan ayah saya memukul saya...
setiap kali dia mabuk.
Sekarang, bila saya dapat melawan dia semula,
dia jatuh sakit. Saya terpaksa menjaga dia.
Saya juga banyak berhutang...
yang tidak mungkin saya mampu membayarnya.
Saya mewarisi hutang ayah saya.
Aduh.
Tidakkah awak rasa...
saya patut tamatkan kehidupan menyedihkan saya ini?
Jadi...
apa kata awak...
bunuh saya sekarang?
Dengan itu, awak pun akan rasa lega.
Si jahat yang menyuruh awak membayar balik hutang akan pergi.
Tidak.
- Betul, bukan? - Tidak.
Saya betul-betul tidak mahu hidup.
Apa gunanya jika saya hidup begini?
Jangan buat begini.
- Cepat. - Janganlah.
Saya pasti akan bayar balik.
Saya akan bayar balik pada awak.
Bagus.
Kali ini, saya berikan awak sejumlah yang besar.
Tidak.
Jangan letak duit itu di dalam pejabat.
Bawa ke tempat kerja awak esok.
Esok pagi saya akan jumpa awak.
Baiklah.
(CEO, Hwang Tae Bok)
Apa awak sedang lakukan?
Jika awak mahu cakap tentang ini...
kepada Encik Hwang, lebih baik awak pergi.
Saya cakap, pergi.
Awak tidak akan mengubah apa-apa jika buat begitu.
Akan berubah. Jadi, jangan sibuk hal orang, keluar dari sini.
Awak ingat saya tidak pernah terfikir untuk buat benda begini?
Saya juga pernah terfikir untuk melarikan diri dengan duit ini.
Tapi tiada gunanya...
kerana tiada apa yang akan berubah.
Awak tidak kenal siapa Encik Hwang itu?
Dia akan kejar awak sampai ke neraka.
Awak buat begini...
tidak akan mengubah apa-apa.
Jadi...
Jadi, adakah saya perlu hidup begini selama-lamanya?
(Anna Karenina)
Awak ada...
impian?
Impian saya dari kecil adalah...
membuat persembahan muzikal seperti itu.
(Anna Karenina)
Beritahu saya.
Saya pasti bukan impian awak untuk hidup begini.
Apa impian awak?
Saya mahu rasa bahagia.
"Bahagia"?
Bagaimana awak mahu bahagia?
Saya rasa...
awak tidak akan pernah rasa bahagia.
Mari. Saya hantar awak balik.
Sudahlah.
- Marilah. Awak sudah mabuk. - Lepaskan saya.
Awak ingat saya perempuan murah hanya kerana saya berbuat baik?
Sedar diri awak itu.
Awak hanyalah salah seorang pekerja teman lelaki saya.
Ia merebak dengan cepat.
Awak kena lakukan pembedahan secepat mungkin.
Saya tidak layak menjalani pembedahan hanya untuk hidup lama.
Saya sudah banyak buat dosa.
(Lee In Sook, 153 Daeheung-ro, Mapo-gu, Seoul)
(Bilik Pembedahan, Kawasan Larangan)
(Maklumat pesakit, Do Kang Soo, sedang membuat pembedahan.)
Kang Soo!
Kang Soo.
(Kawasan larangan)
Tidak.
(Ini adalah bilik pembedahan. Ia adalah kawasan larangan.)
Tidak.
(Bilik pembedahan. Kawasan larangan.)
Dia terpaksa hidup dalam keadaan miskin...
dan terseksa disebabkan saya.
Bolehkah anak saya...
merasa kebahagiaan?
Kang Soo.
Awak tidak apa-apa?
Di mana Seon Young?
Adakah awak...
bersama seseorang?
Saya tidak pasti.
Kang Soo, awak tidak boleh bergerak lagi.
Doktor beritahu saya, awak perlu berehat sepenuhnya.
Awak mengalami kecederaan otak,
- jadi awak kena duduk sini dan... - Awak ada duit?
Saya kena bayar semua ini.
Saya sudah ada banyak hutang. Aduh...
Saya sudah hampir hilang akal.
Kang Soo.
Awak tahu yang awak tidak boleh kawal hidup awak, bukan?
Awak kena fikir betul-betul.
Awak tidak boleh mati hanya kerana awak inginkannya.
Oh ya, banyak duit Han Seong Gu telah hilang.
Saya hilang banyak duit disebabkan kemalangan awak.
Saya akan kira kerugiaan saya,
jadi, datang ke pejabat selepas awak sihat sepenuhnya.
Oh ya, Kang Soo.
Ada sesuatu yang saya betul-betul tidak faham.
Kenapa Seon Young...
naik motor awak?
- Sebab... - Tidak.
Saya bukan minta jawapan awak.
Tapi awak...
Awak sedar dengan situasi awak.
(Kebahagian tidak jauh.)
(Bagaimana dengan hari awak hari ini?)
Awak tidak akan rasa ragu-ragu langsung...
di dalam dunia yang bakal awak tempuhi.
Awak yang kena membuat pilihan.
Apa maksud awak?
Ada peningkatan dari segi sukarelawan.
Jadi, kami sudah menukar polisi, dan sekarang kami mengutip...
yuran penyertaan.
Jadi yuran itu sebanyak...
300,000 dolar.
300,000 dolar tidak mahal...
jika hendak dibandingkan dengan kos kebahagiaan.
Awak cakap ianya murah?
Tidak guna.
Akhirnya,
semuanya tetap bergantung pada duit, bukan?
(Jalan Keluar)